Bebek sahilinde akşamüstünün serinliğiyle yürürken adımlarım yavaşlar. Akaretler’deki eski taş evlerin arasında, uzun bir günün ağırlığını sırtından atıp dinlenmek isteyen birini arıyorum. Sakin bir ses, yumuşak bir fısıltı; kalın vücudumun sıcaklığıyla karışınca ortamı birden ağırlaştırıyor.
Ortaköy’e doğru inen sokaklarda, Ulus’un yukarıya uzanan ışıklarında, günün yorgunluğunu sıyıracak tek şey yavaşça yaklaşan bir nefes. Başımı omzuna yasladığında omuzlarımdaki dolgunluk ona yastık gibi geliyor. Kulağına doğru eğilip, “rahatla” diyorum; sesim kalın ve alçak.
Benimle geçirdiğin her an, dışarıdaki uğultunun dışında kalıyor. Akşamın en derin saatine kadar sadece fısıltılarla konuşuyoruz.
Comments